ตอนที่ 113 ข้าวโพดขายระเบิดระเบ้อ

อาจเป็นเพราะเหน็ดเหนื่อยเกินไปที่หมู่บ้านตระกูลจางเมื่อวันก่อน วันรุ่งขึ้นพอกินข้าวเช้าเสร็จ ลู่ชิงอวี่ก็เซื่องซึมไปทั้งตัว หนังตาพากันจะปิดลงมาให้ได้

เก๋อหลานหลานมองดูหลานสาวพิงอยู่ใต้ชายคา ศีรษะเล็ก ๆ สัปหงกหงึก ๆ เหมือนลูกเจี๊ยบจิกกินข้าวสาร ทั้งขำทั้งเอ็นดู จึงแตะแขนเธอเบา ๆ “ชิงอวี่เอ๊ย กลับไปนอนในห้องสักตื่นเถอะ”

“หือ? มืดแล้วเหรอคะ?” ลู่ชิงอวี่เงยหน้าขึ้นมาอย่างงัวเงีย ตาทั้งสองข้างยังลืมไม่ขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนี้ทำให้คุณนายขำขัน “เด็กโง่คนนี้ รีบเข้าห้องไปนอนเถอะ!”

ลู่ชิงอวี่พยักหน้า ลุกขึ้นจะเดินไปทางห้องรมเนื้อ เก๋อหลานหลานรีบคว้าตัวเธอไว้ “ประเดี๋ยวก็ต้องทำมื้อเที่ยงแล้ว ไปนอนที่ห้องของพวกเราเถอะ”