ตอนที่ 88 ไม่อยากขอพักอาศัย

ตอนที่ลู่ชิงอวี่เดินทางกลับ อานุภาพสายฝนรุนแรงกว่าตอนขามา น้ำที่ท่วมขังบนถนนก็ยิ่งลึกขึ้น

เธอรู้สึกโล่งอกอย่างยิ่งที่มีความรอบคอบล่วงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่ฝนเริ่มตกก็จอดรถไว้บนที่ดอนตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นป่านนี้รถคงถูกน้ำท่วมมิดไปแล้ว

หลังผ่านความยากลำบากมาพอสมควร ในที่สุดเธอก็กลับมาถึงบ้าน

ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เสียงหยดน้ำแหมะ ๆ ภายในบ้านยิ่งถี่กระชั้นขึ้น กลิ่นอายชื้นแฉะและหนาวเหน็บยิ่งทำให้ลู่ชิงอวี่ที่เปียกปอนไปทั้งตัวรู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง

เก๋อหลานหลานรีบยื่นผ้าขนหนูแห้งให้เธอ และรับร่มในมือของเธอไป จากนั้นก็เอ่ยถามว่า “อาการของปู่เจี้ยนจวินของหนูเป็นยังไงบ้าง”