กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หวังเฉินอิงถือผ้าขนหนูไว้มือหนึ่ง อีกข้างพาดเสื้อผ้าสองสามตัวไว้ตรงข้อมือ เดินออกมาจากห้องนอน เมื่อเห็นลู่ชิงอวี่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวในห้องโถงกลางบ้านเพียงลำพัง เธอจึงสาวเท้าเข้ามาหา ยื่นเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูให้ลู่ชิงอวี่พลางเอ่ยอย่างห่วงใย “รีบไปเปลี่ยนเถอะ ระวังจะเป็นหวัดเอาได้”
ลู่ชิงอวี่ไม่เกรงใจ รับเสื้อผ้ามาแล้วเดินไปยังห้องอาบน้ำข้างห้องครัวของบ้านพวกเขา ราวห้านาทีต่อมา เธอก็ถือผ้าขนหนูที่ซักสะอาดกับเสื้อผ้าเปียกชื้นของตนเองเดินกลับมา
เวลานี้ ในห้องโถงกลางบ้านยังคงมีเพียงหวังเฉินอิงคนเดียว ชัดเจนว่าเธอไม่อยากให้ลู่ชิงอวี่ออกมาแล้วไม่เจอใครจนรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงตั้งใจไม่เข้าไปดูสถานการณ์ที่สามีกับแม่สามีกำลังช่วยทำแผลให้ลู่เจี้ยนจวินในห้อง