กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้นตามที่นัดหมายไว้กับผู้ใหญ่บ้านลู่คุนหลุน พลบค่ำฟ้าเพิ่งสาง ลู่ชิงอวี่ก็ติดตามหวังเฉินอิงและเฉินต้าโหย่วขึ้นเขาไป
ตลอดทาง ลู่ชิงอวี่สะพายเครื่องสูบน้ำของตัวเองเอาไว้ พลางปีนป่ายขึ้นไปพร้อมเสียงหายใจหอบฟู่ว ๆ
หวังเฉินอิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “หนูชิงอวี่ เธอสะพายเครื่องสูบน้ำนี้มาทำไมกัน?”
“บนเขา น้ำอาจจะไม่ได้ขาดสายจริง ๆ เพียงแต่ระดับน้ำต่ำเกินไปจนไหลเข้าบ่อกรองน้ำของเราไม่ได้ คิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็จะได้ใช้เครื่องสูบน้ำช่วยสูบค่ะ” ลู่ชิงอวี่อธิบายขาด ๆ หาย ๆ ไปพลางหอบหายใจหนักหน่วงไปพลาง
เฉินต้าโหย่วที่เดินอยู่หน้าสุด บนบ่าก็แบกสิ่งของไว้ไม่น้อย พอได้ยินคำพูดของเธอ บนใบหน้าก็เผยสีหน้าเห็นพ้องออกมาโดยไม่รู้ตัว