เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แต่เช้าตรู่ ลู่ชิงอวี่ก็ออกจากบ้านพร้อมขอบตาดำคล้ำอย่างหนัก เธอตรงดิ่งไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้านโดยไม่คิดว่าจะคลาดกัน ได้ยินว่าพอฟ้าเพิ่งสางเขาก็ไปหลังเขาแล้ว
ในระหว่างคุยเล่นกับหวังเฉินอิง ลู่ชิงอวี่ถึงได้รู้ว่าหลังจากตนกลับมาเมื่อวานก็มีคนหกล้มอีก ยังดีที่ไม่ร้ายแรง แค่ถลอกปอกเปิก ทว่าลู่คุนหลุนกลับยิ่งตึงเครียดและยุ่งวุ่นวายกว่าเดิม
จนกระทั่งเวลา 16:00 น. ของวันนั้น เมื่อลู่ชิงอวี่แวะมาเยือนเป็นครั้งที่สาม ถึงได้พบกับลู่คุนหลุนที่มีเหงื่อท่วมศีรษะ กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ในห้องโถงกลางบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า
เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในลานบ้าน หวังเฉินอิงที่ยืนพิงอยู่ตรงประตูห้องโถงกลางบ้านก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ชิงอวี่ มาอีกแล้วเหรอ!”
ลู่ชิงอวี่รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย ทำได้เพียงส่งยิ้มเอียงอายให้อีกฝ่าย