ตอนที่ 37 น้ำประปาไม่ไหล 2

วันรุ่งขึ้น ลู่ชิงอวี่เดินตามขบวนตักน้ำกลุ่มใหญ่เข้าไปยังส่วนลึกของหลังเขา

หลังจากได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง เธอถึงได้ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าเขตหินระเกะระกะแห่งนี้ขรุขระเดินลำบากยิ่งกว่าในความทรงจำ ก้อนหินขนาดเล็กใหญ่ทำให้แทบไม่มีที่ให้วางเท้า

เธอเดินโซซัดโซเซไปตลอดทาง น้ำในถังก็กระเด็นไปทั่วตามแรงแกว่งไกวที่มากขึ้นเรื่อย ๆ ของเธอ เธอพยายามอย่างสุดความสามารถไม่ให้น้ำกระเซ็นใส่รองเท้า ขณะเดียวกันยังต้องคอยหลบเลี่ยงก้อนหินที่เปียกน้ำเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง เพราะหากประมาทเพียงนิดเดียว ก็อาจจะลื่นล้มลงไปกองกับพื้นได้

เดินไปราวเจ็ดแปดนาที ลู่ชิงอวี่ถึงเดินพ้นเขตหินระเกะระกะออกมาได้ราวกับยกภูเขาออกจากอก เธอหอบเหนื่อยอย่างหนัก รีบปลดคานหาบบนบ่าลงทันที