เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่ปินยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องโถงกลางบ้านพลางมองส่งอีกฝ่ายเดินจากไป เมื่อเงานั้นลับสายตา ความคิดของเขาก็ย้อนกลับไปในคืนหนึ่งเมื่อ 5 ปีก่อน
ตอนนั้นลู่ปินวัย 13 ปีและครอบครัวยังอาศัยอยู่ในตัวเมืองอำเภอ ทุก ๆ ปีช่วงเทศกาลตรุษจีนพวกเขามักจะกลับมาฉลองที่บ้านเกิด
คืนวันที่สามของเทศกาลตรุษจีนตอน 22:00 น. ลู่ฉางไห่ผู้เป็นลุงใหญ่ก็แวะมาที่บ้านของเขาอย่างกะทันหัน
ลู่หย่งฮุยพ่อของลู่ปินกับลู่ฉางไห่มีต้นตระกูลเดียวกัน ลำดับญาติยังนับว่าสนิทชิดเชื้อ ในยามปกติจึงไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิด
หลังจากลู่ฉางไห่ก้าวเข้าบ้านมาก็ดูกระสับกระส่าย หลังลังเลอยู่นานในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น “อาฮุย ขอยืมเงินฉันสัก 5,000 หยวนได้ไหม”
ลู่หย่งฮุยเพียงมองอีกฝ่ายแวบเดียวก็รู้จุดประสงค์ของการยืมเงินแล้ว หลังลังเลครู่หนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม “พี่ใหญ่ หรือไม่หนูชิงอวี่ก็ ก็อย่าส่งไปเรียนต่อเลย!”