ตอนที่ 29 ภัยซ่อนเร้น

ลู่ชิงอวี่ยังไม่ทันได้กินข้าวเช้า ก็แบกจอบขึ้นบ่า มือถือเคียวกับตะกร้าสานไม้ไผ่ มุ่งหน้าไปยังนาแปลงใหญ่ของตัวเอง

พอมาถึงคันนาใหญ่ริมคลองส่งน้ำ ลู่ชิงอวี่ก็ถึงกับอึ้งไป เห็นเพียงบนคันนาสีเขียวขจีเต็มไปด้วยผักป่า เหลือมิติให้วัชพืชโตน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

มิน่าล่ะถึงมีคนพูดว่าชนบทมีสมบัติอยู่ทุกหนทุกแห่ง คำพูดนี้ไม่เกินจริงเลยจริง ๆ เธอวางของในมือลง แล้วลงมือใช้เคียวเกี่ยวหญ้าโกฐจุฬาลัมพาที่ขึ้นดกและงามที่สุดอย่างคล่องแคล่ว

หญ้าโกฐจุฬาลัมพาก็มีแบ่งชนิดเหมือนกัน ซึ่งที่ขึ้นอยู่บริเวณนี้บังเอิญเป็นชนิดที่กินได้ คนท้องถิ่นเรียกว่าโกฐจุฬาลัมพาหอม แตกต่างจากโกฐจุฬาลัมพาฉุนที่ปกติเอาไว้รมควันไล่ยุง