เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 432 รุ่นแล้วรุ่นเล่าไม่สู้รุ่นก่อน
ภายในถ้ำ
เวลานี้ผิวเนื้อที่เปิดเผยของโจ้วแป๊ะทงถูกผึ้งป่าปกคลุมจนแน่นขนัด แม้แต่ใบหน้าก็เต็มไปด้วยพวกมัน ใครเห็นเข้าต้องขนลุกไปทั้งตัว ผู้ที่กลัวของแน่นขนัดเห็นภาพนี้คงกรีดร้องลั่นไปแล้ว
แต่ตัวโจ้วแป๊ะทงกลับเหมือนไม่ได้ยิน ยังครางอย่างสุขสบายอีกต่างหาก ทำให้สามคนจากฝ่ายธรรมราชาที่แอบอยู่ในพุ่มไม้ข้างนอกฟังจนงุนงง แยกไม่ออกชั่วขณะว่าเขากำลังหัวเราะหรือร้องโหยหวนกันแน่
ไม่นานฝูงผึ้งก็รวมตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ โจ้วแป๊ะทงผู้เพิ่งเริ่มเรียนวิชาบังคับผึ้งไม่รู้จักคำว่าพอดี ขวดหยกในมือยังเปิดค้างอยู่
สุดท้ายกลับรู้สึกว่ายังไม่สาแก่ใจ จึงถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อน ปล่อยให้เหล็กในผึ้งป่าทิ่มแทง พลางตั้งจิตเคลื่อนวิชาลับ นำพิษผึ้งดูดเข้าจุดตันเถียนก่อน แล้วปล่อยให้ไหลเวียนตามลมปราณไปทั่วจุดสำคัญทั้งร่าง
ราวเวลาหุงข้าวมื้อหนึ่ง ทั้งตัวก็เต็มไปด้วยรูเล็ก ๆ ที่เหล็กในผึ้งทิ่มแทง พิษแมงมุมคลายหมดสิ้น หากแทงต่อก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น จึงหลุดปากตะโกนลั่นว่า “พอแล้ว พอแล้ว! แทงต่ออีกคงตายห่าจริง ๆ!”