เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 431 ฝูงผึ้งฝ่าใยแมงมุม
นอกถ้ำ
ราชครูเหลียวมองตัวเองที่เหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว ต่อให้ปกติหน้าด้านแค่ไหน คราวนี้ก็อดเขินจนหน้าแดงก่ำไม่ได้ เขาหดแขนขาเรียวราวลำไผ่เล็กน้อย พลางคำรามอย่างโกรธ ๆ ว่า “ฮึ! ออกแรงไม่เต็มที่ ดูเรื่องสนุกดีนักหรืออย่างไร ทางท่านอ๋องข้ามีคำพูดของตัวเอง”
เซียวเซียงจื่อกับหนีหมอซิงเดิมคิดจะรอเยาะเย้ยเขาอีกสักหน่อย ใครจะรู้กลับถูกเขาชิงด่าก่อนเสียเอง จึงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หากปล่อยให้ราชครูไปฟ้องกุบไลจริง ทั้งสองคนย่อมไม่ได้ดีแน่
กองทัพมองโกลรุกลงใต้มาหลายวัน เมืองเซียงหยางเล็ก ๆ เมืองเดียวที่ขวางอยู่ข้างหน้าก็ตีไม่แตก แม้แต่ก๊วยเจ๋งก็ลอบสังหารไม่ได้เสียที ตัวเองยังเกือบตายด้วยลูกธนูของตงจั้ง กุบไลเวลานี้จึงกล่าวได้ว่า “เดือดดาล” ผิดปกติ ต่างจากนิสัยสุภาพอ่อนโยนแต่ก่อนราวกับคนละคน
ถามว่าในจังหวะนี้ใครกล้าไปแตะรังแตน