เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 433 เจ้ายินยอมคารวะข้าเป็นอาจารย์หรือไม่
“ผู้ใด!!?”
เวลานี้หัวของเจ้าจื้อจิ้งราวกับน้ำเดือดพล่าน รู้สึกฟ้าดินหมุนวน มองสิ่งใดก็เห็นเป็นภาพซ้อน ไม่ได้ยินเสียงใดทั้งสิ้น เขากุมศีรษะด้วยความเจ็บปวดแล้วคุกเข่าลงกับพื้น
เฉิงอิงหน้าซีดเผือดและหายใจรุนแรงก็ได้รับผลกระทบอยู่บ้าง แต่ไม่มีทางมากเท่าเจ้าจื้อจิ้ง นางข่มความเจ็บปวด กัดฟันดึงกระบี่ยาวที่ปักอยู่ที่อกขวาออก ท่วงท่าเด็ดเดี่ยวนั้นต่างจากภาพอ่อนแอตามปกติราวกับเป็นคนละคนกัน
เด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าชายฉกรรจ์บางคนเสียอีก นี่มันปักอยู่ในเนื้อของนางเอง จะไม่เจ็บได้อย่างไร
กระบี่ยาวออกจากร่างพาเลือดทะลักออกมามาก เฉิงอิงก็เสียเลือดมากจนทรุดนั่งกับพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนอีก ลมหายใจรวยรินจ้องมองเจ้าจื้อจิ้งที่กำลังดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่ตรงหน้า