กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 ถ้อยคำนี้ แต่ละคำล้วนมีไออุ่น
หน้ากระท่อมไม้
แม่นมซุนขมวดคิ้วมองกระท่อมไม้ที่หลังคาถูกตงจั้งเหยียบถล่มลงมาด้วยเท้าเดียว ส่วนลู่เหยามือน้อยถือไก่ย่างสองตัวที่เสียบด้วยไม้ยาวยืนอยู่ข้างกาย ตั้งแต่วินาทีที่ตงจั้งปะทะกับอั้งชิกกง นางก็ตาไวมือไว ช่วยอาหารมื้อดึกที่ย่างอยู่บนกองไฟออกมาได้ทัน
เร็วกว่าใครทั้งหมด นี่คือสัญชาตญาณของนักกินถูกกระตุ้นเต็มที่ ของสิ่งไหนจะพังก็พังได้ แต่มื้อดึกไม่ได้
เซียวเหล่งนึ่งยืนนิ่งใต้แสงจันทร์ แววตาใสเย็นมองลึกไปทางภูเขาด้านหลัง ลู่ชิงอยู่เคียงข้าง ไม่มีใครเอ่ยปาก
ครู่หนึ่ง กงซุนซื่อกับอากังเดินเข้ามาข้างกายเซียวเหล่งนึ่ง เอ่ยว่า “แม่นาง ตงจั้งคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
เซียวเหล่งนึ่งส่ายหน้า ไม่พูด