กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 323 ข้าหิวแล้ว
ห่างจากค่ายใหญ่มองโกลสามสิบลี้ ณ ลำธารเล็ก ๆ ในหุบเขาแห่งหนึ่ง
ตงจั้งที่กำลังเช็ดตัวอยู่ก็ถูกคนจากด้านหลังโอบกอดโดยไม่ทันตั้งตัว มือที่กำลังเช็ดตัวชะงักนิ่งค้างทันที ทั้งร่างแข็งค้างอยู่ที่ตรงนั้น เขาได้กลิ่นลมหายใจที่อีกฝ่ายเป่าลงบนแผ่นหลัง และกลิ่นหอมเฉพาะตัวจากเรือนร่างของนาง ตงจั้งไม่ต้องคิดมากก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่แนบชิดอยู่บนหลังตนในเวลานี้คือใคร
เขาบีบผ้าขี้ริ้วที่เปื้อนเลือดในมือสองสามครั้ง พอรีดเลือดออกมาแล้วจึงวางมือลง แล้วกล่าวอย่างเคอะเขินเล็กน้อยว่า “เจ้ามาได้อย่างไร”
พอสิ้นคำพูด ตงจั้งก็รู้สึกว่ามีมือยื่นมาบีบติ่งหูของตนเบา ๆ สัมผัสนั้นเย็นเฉียบอย่างผิดปกติ
“เจ้าไม่กลับมา ข้าก็เลยมาเอง”