เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 พวกเราจะไปไหนต่อ
นอกเมืองเซียงหยาง
กุบไลเห็นว่าในเมืองเซียงหยางมีเสียงโห่ร้องกึกก้องราวกับฟ้าร้องดังขึ้นเป็นระลอก ๆ เมื่อมองเห็นก๊วยเจ๋งบนกำแพงสูงนั้นทรงสง่างามน่าเกรงขาม ขวัญทหารฝ่ายตนก็ถดถอยลงแล้ว จึงมีคำสั่งให้ถอยทัพทันที
ก๊วยเจ๋งยืนอยู่บนเชิงเทิน มองเห็นกองทัพมองโกลจัดขบวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ขณะถอยทัพก็ยังเป็นระเบียบไม่ขาดสาย แนวหน้าไม่รีบร้อน แนวหลังไม่หวาดหวั่น อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว และคิดในใจว่า ทหารชั้นเยี่ยมของมองโกลนั้น ช่างไม่ใช่สิ่งที่กองทัพซ่งอันอ่อนแอของเราจะต่อกรได้เลย
“เจ๋งเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรหรือ” อั้งชิกกงเดินเข้ามาตรงหน้าก๊วยเจ๋ง ใช้สายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้าน้อยไม่เป็นไร ท่านอาจารย์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ก๊วยเจ๋งก้าวเข้าไปจับมือทั้งสองข้างของอั้งชิกกงไว้ แล้วกล่าวด้วยความตื้นตัน
ในตอนแรก อึ้งย้งต้องการให้ก๊วยเจ๋งคารวะอั้งชิกกงเป็นอาจารย์ แต่ตอนนั้นก๊วยเจ๋งมีอาจารย์ที่คารวะอย่างเป็นทางการหลายคน ทั้งค้อเต็งอักและคนอื่น ๆ ยุคนี้การเป็นอาจารย์ก็เหมือนเป็นพ่อครึ่งหนึ่ง ก๊วยเจ๋งจึงบอกว่าต้องได้รับอนุญาตจากอาจารย์ใหญ่ก่อนจึงจะคารวะอั้งชิกกงเป็นอาจารย์ได้