เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 306 วีรบุรุษในใจข้ามีเพียงหนึ่งเดียว
ตั้งแต่ตอนที่ตงจั้งไล่สังหารสะท้านทิศ บนกำแพงเมืองเซียงหยางก็มีเสียงโห่ร้องกึกก้องขึ้นแล้ว ทหารรักษาเมืองต่างฮึกเหิมจ้องมองตงจั้งที่บุกเดี่ยวดาบเดียวเข้าสังหารกลางวงทหาร เห็นเขาสังหารทหารมองโกลง่ายดายราวกับฆ่าหมาเชือดไก่ ขวัญกำลังใจของทหารรักษาเมืองก็พลอยถูกปลุกเร้าขึ้นอย่างยิ่งโดยไม่รู้ตัว
ส่วนยอดฝีมือพรรคกระยาจกและเหล่าผู้กล้าจงรักภักดีจากทั่วสารทิศที่ก๊วยเจ๋งนำอยู่ ก็พากันตะโกนส่งเสียงลงไปยังเบื้องล่างกำแพง คนที่จำตงจั้งได้ตะโกนจนคอแหบ ตื่นเต้นราวกับตัวเองลงไปอยู่ในสนามรบด้วย
คนที่ไม่รู้จักตงจั้งก็รีบถามคนข้างกายด้วยความร้อนใจ แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครว่างสนใจเขา ต่างจ้องมองชายชุดเทาผู้นั้นเบื้องล่างโดยไม่กล้ากะพริบตา
กองหน้าบุกตีเมืองหนึ่งพันคนถูกตงจั้งฆ่าไปเกือบเจ็ดร้อยคน จะไม่ให้ผู้พบเห็นรู้สึกฮึกเหิมได้อย่างไร
เมื่อเห็นตงจั้งและพวกกำลังเสี่ยงถูกล้อม ก๊วยเจ๋งก็คว้าเชือกเส้นหนาแล้วกระโดดขึ้นกำแพงเมืองอย่างรวดเร็ว รวบรวมพลังตะโกนด้วยความร้อนใจว่า “น้องตงจั้ง! ข้าจะหย่อนเชือกลงไปให้!! รีบกลับมา!!”
เสียงนี้เปี่ยมพลังและดังกังวานผิดธรรมดา ตงจั้งซึ่งกำลังเร่งม้าควบอยู่ย่อมได้ยิน แม้แต่โจ้วแป๊ะทงและคนอื่นที่ควบนำอยู่ข้างหน้าก็ยังได้ยินชัดเจน
“ตงจั้ง!! เป็นพี่น้องข้าเอง!!” โจ้วแป๊ะทงที่คุ้มกันสองพี่น้องลู่เหยาอยู่ตลอดทางหันกลับไปมองด้วยความตื่นเต้น สายตาจับจ้องอยู่ที่เงาร่างซึ่งยืนอยู่บนกำแพงเมือง