เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 303 จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ ก๊วยเจ๋ง
หนีหมอซิงได้ยินเสียงร้องก็กระโจนขึ้นไปผลักด้วยสองฝ่ามือพร้อมกัน ก้อนหินมหึมากลิ้งครืนครันลงตามไหล่เขา ระหว่างทางกวาดเอาโคลนทรายและก้อนหินเล็ก ๆ ติดลงไปด้วย อานุภาพน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
กุบไลพลิกตัวลงจากหลังม้า มือซ้ายประคองราชครู มือขวาประคองหนีหมอซิง พลางหัวเราะกล่าวว่า “ที่แท้สองท่านมาลองฝีมือกันที่นี่ ทำให้ข้าน้อยได้เปิดหูเปิดตาอย่างยิ่ง”
ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทั้งสองกำลังสู้กันจริง ๆ แต่เพื่อรักษาหน้าทั้งสองฝ่าย จึงเพียงอยากเอ่ยเบา ๆ สักประโยคให้เรื่องผ่านเลยไป
ราชครูยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านหนีผู้นี้มีวิชายุทธ์ที่ลุ่มลึกเฉพาะตัว หาได้ยากจริง ๆ”
หนีหมอซิงมองขวางตาขุ่น แล้วว่า “ข้านึกว่าราชครูอันดับหนึ่งแห่งมองโกลจะวิเศษเลิศล้ำเพียงใด ที่แท้... หึ ๆ!”
ราชครูเดือดดาลขึ้นมาทันที คิดในใจว่า เจ้าคิดว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
ฝ่ายราชครูกำลังจะเอ่ยปาก กุบไลก็หัวเราะกล่าวว่า “ที่นี่ลมฟ้าทิวทัศน์งามนัก จะขาดสุราได้อย่างไร มาเถอะ เอาสุรามา! เรามาดื่มกันสามชามให้เต็มที่!”
ชาวมองโกลใช้ชีวิตในทุ่งโล่งมาแต่กำเนิด ถือฟ้าดินเป็นเรือน การกินดื่มบนภูเขาร้างจึงไม่ต่างจากในโถงใหญ่ ในทันใดนั้นทหารองครักษ์ก็เอาสุราแรงกับเนื้อแห้งมาวางเรียงบนพื้น
หลังจากคนเหล่านั้นดื่มสุราชามใหญ่จนหมดชามหนึ่งแล้ว กุบไลก็กวาดสายตาไปรอบหนึ่ง เอ่ยถามว่า “เหตุใดจึงไม่เห็นท่านอิ่นอยู่ที่นี่เล่า?”