เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 เอี้ยก้วยฟื้นแล้ว
เมื่อตงจั้งจากไปแล้ว อาวเอี้ยงฮงยังคงยืนอยู่บนหลังคาเรือนหิน มองนิ่งไปยังทิศทางที่เขาจากไป พวกผู้รักษาการณ์เขาอูฐขาวต่างไม่รู้ว่าเจ้าสำนักของตนเป็นอะไร เห็นเขานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ก็ได้แต่ยืนห้อมล้อมอยู่รอบ ๆ โดยไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง
ไม่นานนัก ในห้องหินก็มีเสียงไอแว่วออกมาเป็นระลอก ๆ อาวเอี้ยงฮงแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังจะพลิกตัวลงไป แต่ประตูห้องถูกเปิดออกเสียแล้ว เสียงอ่อนแรงเสียงหนึ่งดังขึ้นไปถึงด้านบนว่า “ท่านอาจารย์ปู่ มีใครมาหรือ?”
กลับเป็นเอี้ยก้วยที่ร่างกายเพิ่งฟื้นกลับมาได้อย่างหวุดหวิด โดยมีหมอประคองเดินออกมาจากประตูทีละก้าว มีเสื้อคลุมตัวกว้างพาดอยู่บนบ่า ตอนนี้เขาเอนกายพิงกรอบประตู สายตามองไกลไปยังพื้นที่สูงทางทิศเหนืออันโล่งว่าง
เมื่อครู่เขานอนรับการรักษาอยู่บนเตียงนุ่ม แท้จริงแล้วอยู่ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ได้ยินเสียงภายนอกหลายอย่าง เพียงแต่ตนเองพูดออกมาไม่ได้เท่านั้น
เขานอนอยู่บนเตียงมานานหลายวัน ตอนนี้รู้ว่าตนเองพ้นอันตรายถึงชีวิตแล้ว เอี้ยก้วยก็หมดความอดทนที่จะนอนอยู่ต่อไป เพิ่งลืมตาก็รอไม่ไหวที่จะออกมาตามหาอาวเอี้ยงฮงทันที เพราะเขารู้ดีว่าอาวเอี้ยงฮงต้องยากลำบากเพียงใดกว่าจะแย่งชีวิตของเขากลับมาจากเงื้อมมือพญายมได้
อาวเอี้ยงฮงพลิกตัวกระโดดลงมาจากหลังคา แล้วเงยหน้ามองเอี้ยก้วยที่ยังอ่อนแรง แต่สีหน้าดีขึ้นไม่น้อย กล่าวว่า “คือตงจั้ง”
เอี้ยก้วยได้ยินก็มีสีหน้ายินดี ร้องถามว่า “พี่ใหญ่ตงจั้งมาที่นี่แล้วหรือ?”