เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 292 บอกความลับสักเรื่อง
ราชครูกงจักรทองรู้ดีถึงนิสัยของตงจั้งและไม่กล้าเข้าไปยุ่งเรื่องของเขามาโดยตลอด แต่ที่เขาไม่ยุ่งไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทนดูอยู่ได้ หม่ากวงจั่วคนโง่เง่าเห็นดังนั้นก็ลุกออกมา ตะโกนว่า “เฮ้ ไอ้หนู เจ้าสำนักแม้จะไม่มีกับข้าวดี ๆ เหล้าดี ๆ แต่ก็มีน้ำใจเลี้ยงรับรองพวกเรา ไฉนถึงพูดถึงการฆ่าคนได้ เจ้ารู้จักเหตุผลหรือไม่”
ตงจั้งไม่แม้แต่จะมองคนโง่คนนั้น เขาลากดาบเหล็กดำเดินทีละก้าวตรงไปยังกงซุนจื้อ ตอนนี้ราชครูได้ถอยหลังไปหลายก้าวแล้ว เพื่อเปิดระยะห่างที่ปลอดภัยจากตงจั้งและยืนดูเหตุการณ์อยู่ เซียวเซียงจื่อกับอิ่นเค่อซีคิดว่าพวกตนมีคนมากจึงไม่ได้ถอยตาม
ขณะนั้นเงาร่างสีเขียวก็วิ่งเข้ามาถึงโถงหน้า ขวางตัวอยู่เบื้องหน้าตงจั้ง ตะโกนว่า “ท่านอยากไปห้องกระบี่ ข้าจะพาไปเอง อย่าทำร้ายพ่อข้า”
เห็นผู้มา ตงจั้งขมวดคิ้วเล็กน้อย ฝีเท้าที่เดินมาก็หยุดลง แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “หลีกไป”
ผู้มาส่ายศีรษะ สายตาแน่วแน่มองตงจั้ง “เขาเป็นพ่อข้า”
คนนี้คือกงซุนลวี่เอ้อ หญิงสาวชุดเขียวที่นำตงจั้งเข้าหุบเขา เป็นคนน่าสงสารที่ชะตาขมขื่นถึงที่สุด พ่อไม่รักแม่ไม่เอ็นดู