เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 291 ฉันเป็นคนมีเหตุผล
หุบเขาไร้รัก ภายในโถงใหญ่
บรรยากาศในตอนนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด กงซุนจื้อในฐานะเจ้าหุบเขา ท่ามกลางสายตาของคนทั้งหลาย รู้สึกทรมานราวกับถูกคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของตงจั้งจับขึ้นย่างบนไฟ เขาเป็นคนใจแคบมาแต่เดิม แม้ภายนอกจะดูสง่างามน่าเลื่อมใส แต่แท้จริงแล้วจิตใจคับแคบนัก
ดูจากสิ่งที่เขาทำกับภรรยาเดิมก็รู้แล้ว เขาเป็นคนที่ตงจั้งค่อนข้างรังเกียจคนหนึ่ง
กวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง กงซุนจื้อก็พบว่าราชครูกงจักรทองกับพวกของเขาล้วนถือท่าทีรอดูสถานการณ์ ไม่ได้มีเจตนาจะยื่นมือเข้าช่วย ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีต่อพวกเขาก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
มองไปที่ฝานอีเวิงซึ่งยังมีสีหน้ามึนงงอยู่ข้างกาย กงซุนจื้อจึงเอ่ยเสียงเย็นชา “อีเวิง หากเจ้ายังคิดโง่ ๆ เช่นนี้อีก ก็เท่ากับไม่เชื่อฟังคำสั่งอาจารย์ เจ้าจงถอยไปยืนข้าง ๆ แล้วดูอาจารย์จัดการไอ้เด็กนี่เอง”
ฝานอีเวิงไม่กล้าขัดคำสั่งอาจารย์ จึงถอยไปอยู่ข้างโถง แอบจ้องเขม็งมองตงจั้ง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่า ความรู้สึกที่มีต่อคนผู้นี้คือความแค้น ความโกรธ หรือความนับถือกันแน่
เขารู้เพียงแต่ว่า นี่คือคนแรกที่ล่วงเกินอาจารย์ แล้วตัวเขากลับไม่ได้รังเกียจเท่าไรนัก