เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 290 เราทำการใดก็เป็นเช่นนี้เสมอ
ภายในโถงใหญ่ของหุบเขาไร้รัก
ตงจั้งเอนลำตัวท่อนบนพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย วางมือทั้งสองลงบนที่วางแขนตามสบาย มือขวาใช้สามนิ้วเกี่ยวด้ามดาบเหล็กดำ ส่วนฝักดาบห้อยย้อยลงจดพื้น
ด้านหลังคือเซียวเหล่งนึ่งกับอีกไม่กี่คนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่
ผู้ที่อยู่ในที่นี้ล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในยุทธภพ ย่อมดูออกว่าฝีมือที่ตงจั้งสำแดงก่อนหน้านั้นคือการควบคุมพลังภายในถึงขั้นบังคับได้ดั่งใจปรารถนาแล้ว
ยามนี้สีหน้าของคนในโถงต่างกันไป กงซุนจื้อเองก็เพิ่งเคยเห็นคนที่กระทำการแบบโอหังเช่นนี้เป็นครั้งแรก รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนใจดีแน่ จึงเพ่งสมาธิจับตาดูตงจั้งและอีกไม่กี่คนอย่างละเอียด
ทว่านอกจากเด็กสาวอายุไล่เลี่ยกันสามคนแล้ว ก็มีเพียงหญิงชราหน้าตาน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้เขามองอยู่สองสามตา พินิจอยู่ครู่หนึ่ง กงซุนจื้อจึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ท่านคือผู้ใด? หุบเขาไร้รักของข้าดูเหมือนจะไม่เคยรู้จักกับท่านมาก่อน? ท่านคงมาผิดที่แล้วกระมัง?”
พอสิ้นคำ ราชครูกงจักรทองและอีกไม่กี่คนก็หันไปมองตงจั้งซึ่งนั่งอยู่กลางโถง อยากรู้ว่าเขาจะตอบอย่างไร