เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 289 บุกหุบเขาช่วยเฒ่าทารก
การแยกอาวเอี้ยงฮงออกไปเป็นเพราะตงจั้งเกรงว่าหากอาวเอี้ยงฮงยังอยู่ที่นี่ เฒ่าทารกจะไม่กล้าปรากฏตัว จึงหาข้ออ้างส่งเขาออกไปเสีย
ไม่ผิดคาด หลังจากอาวเอี้ยงฮงจากไปได้หนึ่งชั่วยาม อันเป็นเวลาที่ทุกคนต่างรู้สึกตัวช้าที่สุด หลังเขาก็มีเงาร่างหนึ่งวาบผ่านไปอย่างรวดเร็วจริง ๆ
ตอนนั้นตงจั้งหันหลังให้เขา นั่งนิ่งไม่ขยับ ดูราวกับกำลังนั่งสมาธิ
ผู้มาใหม่ขึ้นมาบนเขาแล้วแอบกวาดตามองกลุ่มของตงจั้งอยู่รอบหนึ่ง ครั้นแน่ใจว่าทุกคนหลับแล้วจึงย่องเบา ๆ ตรงเข้าไปยังเรือนหินของราชครูกงจักรทอง
ตงจั้งใช้หางตาเห็นเงาร่างหนึ่งแวบเข้าไปในเรือนหินแล้ว จึงยกกาสุราขึ้นมาจิบเบา ๆ อีกครั้ง
ภายในเรือนหิน เนื่องจากเพิ่งรู้จักกัน ทั้งยังต่างระแวงและหยั่งเชิงกันเงียบ ๆ ราชครูกงจักรทองและคณะรวมห้าคนจึงแยกกันอยู่คนละมุม ไม่ได้นอนชิดกัน
ตำแหน่งของเซียวเซียงจื่อเหมาะเจาะอยู่ตรงริมประตู เวลานั้นประตูหินเปิดออกครึ่งหนึ่งอย่างไม่มีเสียง เมื่อเห็นเซียวเซียงจื่อหลับสนิท เงาดำก็เร่งมือแตะจุดชีพจรเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นฉุดร่างออกจากเรือนหิน แล้วลากไปยังด้านหลังเรือนหิน
คนผู้นี้มีวิชาตัวเบายอดเยี่ยม ไปมาอย่างไร้ร่องรอย กระทำการทั้งหมดจนสิ้นแล้ว ภายในเรือนหินกลับไม่มีใครรู้สึกตัวแม้แต่คนเดียว ราชครูกงจักรทองเองก็ไม่รู้สึกตัว
เงาดำถอดเสื้อผ้าของเซียวเซียงจื่อออกแล้วสวมเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นปัดเสื้อผ้าแล้วเดินย้อนกลับไป