เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 287 ข้าช่วยเจ้าเอง
เมื่อราชครูกงจักรทองได้รับคำสั่งจากกุบไลแล้ว ก็ย่อมต้องติดตามร่องรอยของตงจั้งมาอย่างไม่ลดละ เขาคิดว่าเวลานี้คนทั้งห้าของตนล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพ ต่อให้ตงจั้งจะหยิ่งยโสสักเพียงใดก็คงไม่กล้าปะทะกับพวกตน
ส่วนบนเรือเล็ก ตอนนี้ตงจั้งไม่ได้ใช้พลังฝ่ามือขับดันเรือให้แล่นอีกแล้ว ปล่อยให้เรือลอยตามน้ำไปอย่างเอื่อยเฉื่อย อย่างไรก็ตามมีเส้นทางนี้เพียงสายเดียวเท่านั้น ล่องลงไปเรื่อย ๆ ก็คงหาหุบเขาไร้รักพบ ไม่จำเป็นต้องเสียกำลังภายในอีก
ระหว่างที่ลู่เหยากับสาว ๆ กำลังหัวเราะคิกคักคุยกันอยู่นั้น ตงจั้งรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าด้านหลังห่างออกไปมีเรือใบเล็กลำหนึ่งแล่นตามอยู่ห่าง ๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยังคงทำอะไรตามที่ควรทำต่อไป
เซียวเหล่งนึ่งเพิ่งจะรู้ตัวช้ากว่าเล็กน้อย สายตากวาดไปมองผิวน้ำเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาว่า “คือพระทิเบตคนนั้น”
ร่างเอนพิงกราบเรือ ตงจั้งชำเลืองมองเรือเล็กที่โผล่ ๆ หาย ๆ อยู่ไม่ไกลด้านหลัง แล้วหัวเราะเบา ๆ ว่า “อืม ไม่เป็นไร พวกนั้นยังก่อเรื่องใหญ่ไม่ได้หรอก”
เหล่งนึ่งมองย้อนไปทางด้านหลังอย่างเย็นชา แล้วเก็บสายตากลับมา “อืม”
ถ้าเป็นตอนเผชิญหน้าราชครูกงจักรทอง คงมีเพียงตงจั้งกับเซียวเหล่งนึ่งเท่านั้นที่กล่าวถ้อยคำเบาสบายเช่นนี้ออกมาได้ หากอึ้งย้งกับคนอื่น ๆ เจอเข้าคงพากันทิ้งเรือหนีไปนานแล้ว ที่ไหนจะกล้ามีเสียงหัวเราะพูดคุยเล่นกันตลอดทางเช่นนี้