เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 272 น่าเบื่อ
พอตงจั้งพูดจบ ทุกคนก็พากันชะงัก ราชครูกงจักรทองมองตงจั้งที่มั่นอกมั่นใจด้วยความประหลาดใจและลังเล พลางนึกในใจว่า วิชามือเปล่าของเขาจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนใช้ดาบประหลาดเล่มนั้นเสียอีกหรือ
แววตาขยับเล็กน้อย แล้วคิดต่อว่า ฮึ! อย่างไรก็ตาม ในเมื่อทิ้งอาวุธมาสู้กันด้วยมือเปล่า ข้าจะกลัวไอ้เด็กน้ำนมยังไม่แห้งอย่างเขาหรือ! ลองหยั่งเชิงเด็กนี่ดูสักหน่อยก็แล้วกัน
ขณะที่ราชครูกงจักรทองกำลังจะก้าวออกไปรับคำ บู๊ซิวบุ้งก็ก้มลงเก็บขาโต๊ะที่หักแล้วร้องว่า “พี่ พวกเราลุยพร้อมกันเลยเถอะ”
บู๊ตุนยู้ชำเลืองมองก๊วยพู้ที่คลอเคลียอยู่ข้างอึ้งย้ง แล้วก็หยิบไม้ท่อนขนาดเท่าต้นแขนขึ้นมา ตอบว่า “ดี พี่น้องเราสองคนจะไปประลองกับไอ้ราชครูบ้าบอนั่นสักตั้ง”
ท่าทีร้องขานกันของทั้งสองทำให้ทุกคนในที่นั้นพากันงง นี่มันเล่นเป็นเด็ก ๆ อะไรกันอีก?
ตงจั้งขมวดคิ้วมองสองคนนั้นโดยไม่เอ่ยปาก อึ้งย้งรู้ว่าสองคนนี้เพิ่งถูกนางดุจนเกิดอารมณ์ จึงทำท่าให้นางดู ถ้าไม่ห้าม เจ้าพวกโง่สองคนนี้อาจพุ่งเข้าไปจริง ๆ ก็ได้
นางจึงรีบยื่นมือดึงทั้งสองไว้ ลดเสียงลงเล็กน้อยกล่าวว่า “ฝีมือแค่นี้จะรนหาที่ตายหรือ? กลับมา! อย่าขัดขวางน้องตงจั้ง!”
ทั้งสองได้ยินก็รู้สึกว่าเสียหน้าต่อหน้าก๊วยพู้ จึงหมุนตัวเดินกลับอย่างไม่เต็มใจนัก สายตายังมองตงจั้งที่สีหน้าเรียบเฉยอย่างไม่ยอมอยู่บ้าง ปากก็พึมพำอะไรเบา ๆ