เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 253 ลู่เหยายื่นมือ
เมื่อได้ยินคำพูดของฮั่วตู ผู้คนในโถงต่างพากันหันไปมองเซียวเหล่งนึ่งและคนอื่น ๆ ที่นั่งเงียบ ๆ ดื่มซุปอยู่ที่โต๊ะ
เมื่อครู่ตอนเหล่งนึ่งเข้ามา ทุกคนกำลังดื่มกินกันอยู่ อาจไม่ได้มองละเอียด พอตอนนี้มีคนชี้ชวน จึงพากันชะเง้อคอมองไปยังหญิงสาวชุดขาวคนนั้น
เมื่อเห็นหญิงงามชุดขาวผู้นี้มีกิริยางามสง่าเหนือผู้คน ใบหน้าและทรวดทรงงดงามหาที่เปรียบมิได้ คนทั้งหลายมักใช้สี่คำว่า “งามดั่งนางสวรรค์” เอ่ยชมความงามของสตรี แต่นางสวรรค์จะงามเพียงไหน ไม่มีผู้ใดรู้ ครั้นได้เห็นหญิงสาวผู้นี้ ในใจของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะผุดสี่คำว่า “งามดั่งนางสวรรค์” ขึ้นมา
แม้ยามนี้นางนั่งดื่มซุปอยู่ที่อย่างเงียบ ๆ แต่รอบกายของนางกลับราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกควันบางเบา ดูจริงก็ไม่จริง ดูไม่ใช่คนในโลกมนุษย์
เมื่อได้ยินคำของฮั่วตู เซียวเหล่งนึ่งไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย จะทำอะไรก็ยังทำอย่างนั้น ลู่ชิงกับแม่นมซุนก็เช่นกัน ยังคงยื่นตะเกียบไปคีบกับข้าวบนโต๊ะต่อไปอย่างไม่สนใจผู้คน ส่วนลู่เหยากลับจ้องฮั่วตูกับพวกด้วยแววตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ที่โต๊ะมีเพียงเฉิงเหยาเจียที่ตกใจสะดุ้ง เมื่อเห็นผู้คนทั้งโถงมองมาที่โต๊ะของพวกตน สีหน้าของนางก็แสดงความร้อนใจออกมา
ลู่ก้วนยิงได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงก่ำ ลุกออกไปยืนบังหน้าโต๊ะของเหล่งนึ่งแล้วกล่าวเสียงดังว่า “ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง คนโต๊ะนี้ล้วนเป็นญาติสนิทมิตรสหายของข้า และยังเป็นสตรีทั้งสิ้น ที่นั่งของพวกท่าน ข้าจะจัดการเอง”