เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 252 ข้านั่งโต๊ะนั้นก็แล้วกัน
เห็นเซียวเหล่งนึ่งและพวกได้รับการเชิญเข้าเรือนใหญ่ด้วยความเคารพจากคนใหญ่คนโตฝั่งลู่ก้วนยิง แถมยังจัดให้นั่งโต๊ะหลักข้าง ๆ บิดามารดาตน ก๊วยพู้และพวกอีกไม่กี่คนถึงกับตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าสาวน้อยลึกลับกลุ่มนี้จะมีหน้ามีตาถึงเพียงนี้ ถึงขนาดทำให้เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง
แม้ตอนนี้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถาม แต่คนหนุ่มสาวอย่างก๊วยพู้และพรรคพวกต่างไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปทักทายบุ่มบ่าม
วันนี้เป็นวันสำคัญที่งานเลี้ยงวีรชนเปิดฉากอย่างเป็นทางการ ก๊วยเจ๋ง อึ้งย้ง และเหล่าคนใหญ่คนโตล้วนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเดี๋ยวคงถึงเวลาหารือเรื่องสำคัญ ต่อให้ก๊วยพู้จะซนเป็นเรื่องปกติอย่างไร ตอนนี้นางก็รู้ว่าไม่ใช่เวลาที่ตนจะมาเล่นสนุก
ผู้คนเหล่านั้นจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่กับที่ แล้วคอยชำเลืองมองไปทางฝั่งเซียวเหล่งนึ่งไม่หยุด
ก๊วยพู้และพวกยังเด็ก ตามอาวุโสแล้วย่อมไม่มีสิทธิ์นั่งอยู่ในเรือนใหญ่
แต่เพราะฐานะของก๊วยเจ๋งและอึ้งย้ง ทางนี้จึงจัดโต๊ะกลมตัวหนึ่งริมทางเดินให้พวกนาง เท่ากับไว้หน้าอึ้งย้งและสามีทางอ้อม
ยามนี้ในเรือนใหญ่ตั้งโต๊ะเลี้ยงแน่นขนัดถึงยี่สิบสามสิบโต๊ะ มองไปทั่วงาน ที่นั่งทุกโต๊ะล้วนเต็มไปด้วยผู้คน หลายคนที่อยากเบียดแทรกเข้ามาในเรือนใหญ่จนหัวแตกก็ยังไม่มีทางเข้ามาได้
มีเพียงโต๊ะเดียวที่ยกเว้น นั่นก็คือโต๊ะของเซียวเหล่งนึ่งและพวก