เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ออกเดินทาง
วันรุ่งขึ้น ช่วงเวลาเลิกร้านของโรงสุราหรูอี้ ตงจั้งกำลังคิดบัญชีอยู่ที่หน้าโต๊ะร้าน ไม่นานนัก เขาก็ถือสมุดบัญชีไปหาเถ้าแก่ที่ห้องเพื่อรายงานบัญชี เห็นเถ้าแก่มีสีหน้ายิ้มแย้ม ตงจั้งจึงขยับเข้าไปใกล้อย่างระวังตัว แล้วพูดว่า
“เถ้าแก่ ข้ามีเรื่องอยากขอปรึกษาท่านสักหน่อย”
เถ้าแก่ร่างเจ้าเนื้อยิ้มแย้ม เงยหน้ามองตงจั้งแล้วพูดอย่างใจดีว่า “จะเกร็งไปทำไม มีอะไรก็ว่ามา”
“แหะ ๆ คือว่า... ข้าน้อยเพิ่งสืบทราบความว่าบิดาผู้ให้กำเนิดอยู่ที่ใด จึงอยากลองไปเสี่ยงโชคดู เผื่อจะได้ไปรู้จักญาติ ตงจั้งรู้ดีว่าเถ้าแก่คือเสมือนผู้มีพระคุณที่ให้ชีวิตใหม่แก่ตงจั้ง จึงไม่กล้าตัดสินใจไปเองตามใจชอบ ถึงได้มาขอปรึกษาเถ้าแก่ ขอเถ้าแก่ยืมคนสักคน หากพบแล้วก็จะนำตัวกลับมาคืน ท่านเห็นเช่นไร”
พูดจบก็ล้วงเงินหนึ่งร้อยตำลึงออกมาแอบส่งให้ตรงหน้าเถ้าแก่ การที่ตงจั้งยอมให้เงินก็ต้องดูคนเป็นสำคัญ แม้เถ้าแก่จะเป็นคนใจดี แต่ก็ชอบได้ส่วนเล็กส่วนน้อย ส่วนลุงรองไม่เหมือนกัน เป็นคนซื่อตรงอยู่แต่ในกรอบ