กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 166 สุสานบรรพชนตระกูลซูพวยพุ่งวารีทมิฬ
“นั่วเป่า อย่าเข้าไปนะ!”
ลู่เฉินโจวยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของนั่วเป่าไว้แน่น
ในอุโมงค์ เสียงร้องไห้ของเด็กดังขึ้นระงมไม่ขาดสาย ฟังแล้วชวนให้จิตใจตื่นตระหนกยิ่งนัก เสิ่นหลานจือถูกบุรุษอาภรณ์ดำลากเข้าไปด้านในสุด ผ้าอุดปากของนางเปียกโชกไปด้วยโลหิต นางพยายามสะบัดหน้าปฏิเสธสุดชีวิต สื่อความหมายให้นั่วเป่าอย่าได้เข้ามาใกล้
“ท่านแม่!”
นั่วเป่าร้อนใจจนน้ำตาร่วงกรู “คนชั่วจับตัวท่านแม่ไปแล้ว!”
“ข้าทราบแล้ว” ลู่เฉินโจวลดเสียงต่ำ “แต่อุโมงค์สายนี้อาจเป็นกับดัก”
“เช่นนั้นก็ต้องช่วยท่านแม่นะ!”
“นั่วเป่า” เจียงชิงซานก้าวออกมากั้นหน้านางไว้ “พ่อของเจ้าจะเข้าไปเอง”
“ไม่ได้!”