กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 150 อีกาศพกล่าวว่ายุ้งฉางว่างเปล่า
“ว่างเปล่าหรือ”
เจียงชิงซานรีบชะงักบังเหียนม้าโดยพลัน
เกวียนเสบียงคันด้านหลังพลอยหยุดลงตามกัน
โจวเถี่ยจู้ใบหน้าถอดสี “เป็นไปไม่ได้ ต่อให้ในค่ายทหารจะขาดแคลนธัญพืช เพียงใด ก็ไม่มีทางที่ข้าวสักเม็ดเดียวจะไม่มี”
นั่วเป่าเลิกม่านรถขึ้น ฟังเสียงร้องของอีกากลางเวหาอย่างตั้งอกตั้งใจ
“มิใช่ความว่างเปล่าธรรมดาเจ้าค่ะ” ใบหน้าเล็กของนางยิ่งยวดเคร่งเครียด “อีกาบอกว่า ในยุ้งฉางมีแต่ทรายทั้งนั้น แล้วยังมีนกที่ตายแล้วอีกมากมายเหลือเกิน”
ฉินปู้กุยขมวดคิ้ว “นกตายหรือ”
“อืม” นั่วเป่าพยักหน้า “พวกมันบอกว่าทางนั้นมีหมอกทมิฬเหม็น ๆ บินผ่านไปก็จะร่วงลงมาเจ้าค่ะ”
ลู่เฉินโจวหันไปมองโจวเถี่ยจู้ “เจ้าจากด่านชายแดนมานานเท่าใดแล้ว”