กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 142 ต้นไม้แห้งเรียกนางว่าเจ้านายน้อย
“ท่านแม่ ต้นไม้พูดได้ด้วยเจ้าค่ะ!”
นั่วเป่ายืนอยู่ท่ามกลางหมอกทมิฬ นอกจากจะไม่หวาดกลัวแล้ว กลับยิ่งเบิ่งตากว้าง
เสิ่นหลานจือดึงนางกลับเข้าสู่อ้อมอกทันที “ต้นไม้ที่พูดได้ยิ่งอันตราย นั่วเป่าห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาด!”
ต้นไม้แห้งขยับเขยื้อนดังเอี๊ยดอ๊าด
หัตถ์ทมิฬที่พันธนาการอุ้งเท้าพยัคฆ์ทมิฬค่อย ๆ หดกลับลงสู่ใต้ดิน พยัคฆ์ทมิฬโถมกายมาข้างเดียวนั่วเป่าทันที ยิงฟันใส่ต้นไม้แห้ง
“แม่ทัพทมิฬอย่าดุเลย” นั่วเป่าลูบตัวมัน “ต้นไม้เรียกนั่วเป่าว่าเจ้านายน้อยเจ้าค่ะ”
“มันเรียกเจ้าว่าเจ้านายน้อย เจ้าก็เชื่อหรือ” เจียงเสี่ยวหม่านกุมหน้าไม้กลไกแน่น “หากมันเป็นต้นไม้ชั่วร้ายเล่า?”