เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 102 ก้อนนมน้อยซ่อนในเข่งผัก แอบเข้าเมืองหลวงเล่นเอาทหารไล่ล่าเกือบคลั่ง
ที่สุดทางของอุโมงค์ลับมีคบเพลิงแถวหนึ่งส่องสว่างอยู่
ด้านหลังแสงไฟนั้น คือเหล่าทหารองครักษ์หลวงสวมชุดเกราะ
ทันทีที่นั่วเป่าเห็นดาบ นางก็หดหัวเข้าสู่อ้อมอกของเสิ่นหลานจือทันใด เอ่ยเสียงเบาทว่าหนักแน่นยิ่งนัก “นั่วเป่าไม่ใช่เด็กอสูรเสียหน่อย นั่วเป่าเป็นเด็กที่เก็บเงินเก่งต่างหากเล่า”
ลู่เฉินโจวชักกระบี่ออกมายืนกั้นอยู่เบื้องหน้านาง
จิ้งอ๋องสีหน้าซีดเผือด ทว่ากลับเลิกตาขึ้นมองอย่างเย็นชา “ทหารองครักษ์หลวงฟังคำสั่งองค์ชายสองตั้งแต่เมื่อใดกัน”
ผู้เป็นหัวหน้าประสานมือ แม้ปากจะนอบน้อม ทว่าในดวงตากลับไม่มีความเคารพเลยแม้แต่น้อย
“ฝ่าบาทจิ้งอ๋อง ฝ่าบาททรงประชวรหนัก องค์ชายสองทรงเป็นผู้สำเร็จราชการ ท่านหลบหนีออกจากเมืองหลวงโดยมิได้รับอนุญาต ทั้งยังสมคบคิดกับเด็กอสูร ผู้ใต้บังคับบัญชาทำได้เพียงทำตามคำสั่งขอรับ”
กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินแค่นหัวเราะด้วยความโมโห “ช่างเป็นผู้สำเร็จราชการที่ดีเสียจริง! ฮ่องเต้ยังไม่สวรรคต เขาก็รีบร้อนจะเปลี่ยนแซ่ของต้าเยว่แล้วรึ”