ตอนที่ 37 ฝูงหมาป่าขวางทางมิใช่เพื่อกัดกินผู้คน

ตอนที่ 37 ฝูงหมาป่าขวางทางมิใช่เพื่อกัดกินผู้คน

“หมาป่า! หมาป่าจริง ๆ ด้วย!”

หลินเอ้อร์ร้องโฮก โยนตะกร้าสะพายหลังทิ้งแล้วมุดไปหลบด้านหลังโจวว่านเหนียนทันที

โจวว่านเหนียนเกือบถูกเขากระแทกล้มลง โมโหจนยกเท้าขึ้นเตะเขา “เจ้าเป็นบุรุษตัวโตเสียเปล่า มาแอบอยู่หลังข้าทำไมกัน!”

หลินเอ้อร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ผู้ใหญ่บ้าน ท่านเป็นเจ้าหน้าที่นะขอรับ!”

“ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้าน ไม่ใช่โล่เนื้อ!”

ชาวบ้านชุลมุนวุ่นวายไปหมด

บางคนคว้าดาบฟันไม้ บางคนอุ้มบุตรหลาน และยังมีบางคนขาทรุดลงไปนั่งกับพื้น

พยัคฆ์ทมิฬย้ายไปยืนเบื้องหน้านั่วเป่า ดวงตาสัตว์ร้ายสีทองจ้องมองเข้าไปในป่า

ทว่าฝูงหมาป่าเหล่านั้นกลับมิได้โถมกระหน่ำเข้ามา