เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 38 รถของป่าคันแรกเข้าสู่เมืองแล้ว
“อย่าเดินเข้าไปข้างใน!”
เจียงชิงซานร้องห้ามเสียงดัง ชาวบ้านไม่กี่คนที่กำลังจะพุ่งเข้าไปในส่วนลึกหยุดชะงักทันที
หลิ่วเอ้อร์ตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นหิมะ “ข้า ข้าไม่ได้เดินไป! เป็นเพราะเท้ามันลื่นไปเอง!”
โจวว่านเหนียนใช้ไม้เท้าเคาะเขา “เท้าของเจ้ายังมีคดีติดตัวอยู่อีกนะ”
นั่วเป่าอุ้มตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก ดวงตาจดจ้องไปยังส่วนลึกของผืนป่าตลอดเวลา
พยัคฆ์ทมิฬยืนขวางอยู่ตรงหน้านาง ขนทั่วร่างพองชันขึ้นเล็กน้อย
เจียงชิงซานเอ่ยถามเสียงเบา “นั่วเป่า เสียงนั่นคืออะไรหรือ?”
นั่วเป่าสั่นหัว ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วยุ่ง “ฟังไม่ชัดเลยเจ้าค่ะ มืดไปหมด ทั้งยังเหม็นฉุน มันไม่อยากให้นั่วเป่าฟัง”
ฉินปู้กุยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นหลายส่วน “ในเขาสุดลึกเดิมทีก็มีหมอกพิษ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามก้าวข้ามต้นสนหักนั่นเด็ดขาด”