กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 34 นายอำเภอก็ทานขนมน้ำตาล
“เผาหลังเขาหรือ”
ใบหน้าน้อยๆ ที่เพิ่งจะแย้มยิ้มของนั่วเป่าพลันพังทลายลงทันใด
นางโอบตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กวิ่งออกไปข้างนอก “เผาเห็ดไม่ได้นะ! เห็ดก้อนยังต้องเอาไปแลกขนมน้ำตาล!”
เสิ่นหลานจือรีบเร่งวิ่งตามไป “นั่วเป่า ช้าหน่อย!”
เจียงชิงซานหันกลับไปมองนายอำเภอแล้ว “ท่านแม่ทัพ หากเห็ดหิมะเงินผืนนั้นที่หลังเขาถูกเผา มิใช่เพียงแค่ความสูญเสียของบ้านข้า คนของตระกูลจ้าวสามารถจุดไฟทำลายภูเขาได้ ก็ย่อมทำลายหลักฐานได้เช่นกัน”
สีหน้านายอำเภอย่ำแย่อย่างยิ่ง
ตระกูลจ้าวพัวพันกับคดีเสบียงสมคบคิดศัตรู เดิมทีเขาก็ปวดหัวอยู่แล้ว ยามนี้ประโยคเดียวของเถ้าแก่เซิ่ง เท่ากับเอาไฟมาจุดบนหน้าผากเขาโดยแท้
“เด็กๆ เกณฑ์มือปราบมายี่สิบนาย ตามข้าไปหลังเขา!”
ฉินปู้กุยแค่นเสียงเย็น “รอพวกเจ้าเกณฑ์คนเสร็จ ภูเขาก็เผาจนเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว”