กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 31 รังขี้หมูป่าสร้างความดีความชอบใหญ่
“คนบนรถ ไม่ละเว้นสักคน!”
คบเพลิงส่องสว่างบนพื้นหิมะ ม้าหลายสิบตัวปิดล้อมเส้นทางภูเขา ประกายดาบสว่างวาบพร้อมพรึ่บ
มือน้อย ๆ ของนั่วเป่าสั่นสะท้าน เกือบจะลื่นไถลลงจากที่นั่งข้างคนขับรถ
ลู่เฉินโจวหิ้วนางไปไว้ด้านหลังทันที น้ำเสียงเย็นชาดั่งเกล็ดหิมะ “หมอบลง”
นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กแน่น เสียงใสกระจ่างแบบเด็กน้อยทว่าร้อนรนนยิ่งนัก “พี่ชายโจวโจว ท่านอาคนนั้นมิได้มาซื้อเสบียงเจ้าค่ะ บนตัวเขามีกลิ่นชั่วร้าย”
ฉินปู้กุยขบฟัน “เรื่องนี้ยังต้องให้เจ้าพูดอีกรึ? ท่าทางเช่นนี้มันมาฆ่าปิดปากชัด ๆ!”
เจียงชิงซานน้าวธนู คมศรเล็งตรงไปยังทหารม้าผู้นำกลุ่ม “พวกเจ้าเป็นคนกลุ่มใด?”
คนผู้นำกลุ่มสวมผ้าปิดหน้าสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง แค่นหัวเราะ “นายพราน อย่าเสือกยุ่งเรื่องของผู้อื่น ส่งตัวรัชทายาทมา จะละเว้นศพพวกเจ้าให้สมบูรณ์”
สีหน้าของลู่เฉินโจวเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย