กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 30 ดอกร่มเงินน้อยพรั่งพรูทั่วหิมะ
“นั่วเป่า ถอยไปข้างหลัง!”
เจียงชิงซานน้าวธนู ลูกศรเล็งตรงไปยังระหว่างคิ้วของผู้นั้น
ชายวัยกลางคนตวัดข้อมือ ใบมีดบางก็เด้งออกมาจากไม้เท้า แค่นหัวเราะ “นายพรานขาขัดเขินผู้หนึ่ง ยังกล้าเอาธนูมาเล็งข้าหรือ”
“เจ้าจะลองดูก็ได้”
เสียงของเจียงชิงซานไม่ดังนัก แต่สายธนูกลับดึงจนตึงง้าง
เสิ่นหลานจือคว้าตัวนั่วเป่ามาไว้ข้างหลัง คว้ามีดทำครัวขึ้นมาทันที
“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมาจดจ้องบ้านข้า”
ชายวัยกลางคนมิได้มองนาง สายตาตกอยู่ที่ร่างของเวินเฮ่อเหนียนเท่านั้น
“ท่านอาจารย์เวิน ราชสำนักเคยให้โอกาสท่านแล้ว ในเมื่อท่านไม่ยอมปิดปาก ก็อย่าหาว่าข้าทำงานแทนเบื้องบนเลย”