กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 11 ในรูหนูขุดเจอของร้ายกาจอีกแล้ว
ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่างรอมร่อ หน้าประตูบ้านเดิมตระกูลเจียงก็ระเบิดอารมณ์กันแล้ว
หวังชุ่ยเหลียนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงนั่งอยู่บนพื้นหิมะ ตบทักซ้ายขวาพลางแผดเสียงร้องไห้โฮ
“ไม่มีสัจจะธรรมแล้ว! เรือนที่สามแอบมาขโมยของกลางดึก แถมยังปล่อยหมูป่ามาชนประตู! นี่มันกะจะบีบเรือนใหญ่ให้ตายชัด ๆ!”
เจียงเหล่าไท่ก็ไม่แสร้งทำเป็นป่วยอีกต่อไป นางยันไม้เท้ายืนอยู่หน้าประตู เสียงดังฟังชัดยิ่งกว่าเสียงไก่โห่
“ผู้ใหญ่บ้านล่ะ? ผู้อาวุโสประจำเผ่าล่ะ? มาดูกันให้หมด! ครอบครัวของเจียงชิงซานเพิ่งแยกเรือนออกไปได้ไม่กี่วัน ก็กล้าบุกรุกบ้านเดิมกลางดึกเพื่อขโมยรถไม้ใบเล็กของเย่าจู่ สาดน้ำครำใส่หัวหลานชายข้า!”
เจียงเย่าจู่ซ่อนตัวอยู่หลังหวังชุ่ยเหลียน บนใบหน้ายังคงมีรอยแผลสีแดงที่ถูกจิ้งจอกขาวน้อยข่วนเมื่อคืน ร้องไห้สะอื้นไห้ตัวโยน
“นางขโมยรถคันเล็กของข้า! นางยังส่งจิ้งจอกมาข่วนข้าอีก!”
ด้านข้างมีชาวบ้านมุงดูอยู่ไม่น้อย ผู้คนที่เมื่อคืนไม่ได้ดูเรื่องสนุกจนจบ ตอนนี้ต่างก็รีบเร่งมาดูกัน
มีคนพึมพำเสียงเบา “เมื่อคืนไม่ใช่ว่าเย่าจู่ยอมรับเองหรอกหรือว่าผลักเสี่ยวหม่าน?”