กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 10 พี่สองไม่ได้ล้มเอง แต่ถูกดันต่างหาก
“จะไปบ้านเดิมตอนนี้หรือ ขอรับ”
เสิ่นหลานจือมองออกไปข้างนอกตามสัญชาตญาณ
ฟ้ายังมืดอยู่ หิมะยังไม่หยุดตก อีกทั้งครอบครัวของเจียงเหล่าไท่ก็เพิ่งจะเสียเปรียบไป
แต่เจียงเยี่ยนอันกลับหยิบท่อนไม้ฟืนขึ้นมาแล้ว “ข้าไปเอง”
เจียงชิงซานหลับลึก ฤทธิ์ยายังคงอยู่ ไม่สามารถไปรบกวนได้
ฉินปู้กุยขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นเด็กแปดขวบจะไปทำอะไร รนหาที่ให้เขาตีหรือ”
เจียงเยี่ยนอันเม้มปาก “อย่างไรก็ต้องไป ขาของเสี่ยวหม่านยืดเวลาออกไปไม่ได้แล้ว”
เจียงเสี่ยวหม่านเจ็บจนเหงื่อผุดซึมหน้าผาก ยังคงดิ้นรนดึงเขาไว้ “พี่ใหญ่ อย่าไปเลย ย่าจะตีพี่เอานะ”
นั่วเป่ายกตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กขึ้นถือแล้วลุกขึ้นยืน ใบหน้าเล็ก ๆ เคร่งขรึม