กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 7 จิ้งจอกขาวน้อยคาบหญ้าช่วยทั้งครอบครัว
“อย่าเปิดประตู”
เจียงชิงซานปกป้องนั่วเป่าไว้ด้านหลังพลาง กดเสียงต่ำ “สิ่งของที่มาในยามค่ำคืนบนภูเขา ใช่ว่าจะมาดีเสมอไป”
นอกประตูส่งเสียงดังขึ้นอีกสองครั้ง
“แอ๊ด... แอ๊ด...”
เจียงเสี่ยวหม่านตกใจจนมุดเข้าอ้อมอกของเสิ่นหลานจือ แล้วถามเสียงเบา “จะเป็นหมาป่าหรือไม่”
เจียงเยี่ยนอันคว้าท่อนไม้ฟืนขึ้นมา เม้มริมฝีปากแน่น
แต่นั่วเป่ากลับร้อนใจ “ไม่ใช่หมาป่า เป็นไป๋ไป๋น้อย มันหนาวมาก”
เสิ่นหลานจือมองผ่านช่องประตูแวบหนึ่ง
แสงหิมะด้านนอกสะท้อนให้เห็นเงาร่างสีขาวก้อนเล็กๆ ขดตัวอยู่ข้างประตู บนร่างยังเปรอะเปื้อนคราบเลือด