กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 8 เฒ่าประหลาดคิดแย่งหม้อของนั่วเป่า
เฒ่าประหลาดพุ่งมาเร็วเกินไป จนเกือบก้าวพลาดตกหลุมหิมะ
เขาตั้งหลักมั่น ตาผสานจับจ้องตะกร้าไม้ไผ่ของนั่วเป่า ร้อนใจจนเครากระดกชี้ฟ้า
“เร็วเข้า ๆ! ให้เฒ่าชราผู้นี้สูดดมหน่อย! กลิ่นโสมนี้ไม่ธรรมดา อย่างน้อยต้องร้อยปี ไม่สิ เกรงว่าจะสองร้อยปี!”
เจียงชิงซานรีบก้าวออกมาบดบังหน้านั่วเป่าไว้ทันที
“ผู้สูงวัย ดึกดื่นค่ำคืนแล้ว ท่านจำผิดแล้วกระมัง”
“จำผิด?” เฒ่าประหลาดถลึงตาใส่เขา “เฒ่าชราผู้นี้ฉินปู้กุยประกอบหัตถ์การแพทย์มาหลายสิบปี ต่อให้มองยายแก่เป็นชายฉกรรจ์ ก็ไม่มีทางจำกลิ่นตัวยาผิด!”
โจวอาผอสูดหายใจลึก “ฉินปู้กุย? ท่านคือหมอเทวะประหลาดผู้นั้นรึ?”
ชาวบ้านพลันแตกตื่นฮือฮา
“ก็คือผู้ที่รักษาโรคระบาดหายขาดในอำเภอข้างเคียงผู้นั้นหรือ?”