กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 5 ผู้ใดแย่งนั่วเป่า ผู้ผู้นั้นจักโดนหมูชน
กระท่อมซอมซ่อท้ายหมู่บ้านยังทรุดโทรมยิ่งกว่าที่นั่วเป่าคิดไว้เสียอีก
ประตูก็บิดเบี้ยว หน้าต่างก็มีรูรั่ว หญ้าบนหลังคาหนาบ้างบางบ้าง ลมมุดเข้ามาตามรอยแยกของกำแพง พัดเสียจนผู้คนปวดไปถึงกระดูก
เจียงเสี่ยวหม่านยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาว “ท่านแม่ เรือนหลังนี้ตอนกลางคืนจะพังลงมาหรือไม่ขอรับ”
เจียงเยี่ยนอันถลึงตาใส่เขาทันที “อย่าพูดจาสเพร่า”
ทว่าตัวเขาเองก็เงยหน้ามองขานโครงเรือน สายตาซ่อนความกังวลไว้
เสิ่นหลานจือวางนั่วเป่าลงบนแผ่นไม้ชำรุดเพียงแผ่นเดียว ถอดเสื้อตัวนอกของตนเองออกมาห่อหุ้มตัวนางไว้
“อย่าเพิ่งกลัวไปเลย ท่านแม่ขอจัดแจงสักครู่”
เจียงชิงซานไอขึ้นมาสองหน พยุงท่อนไม้ไปอุดรอยรั่วหน้าต่าง “เยี่ยนอัน ไปเก็บหญ้าแห้งมาเสียหน่อย เสี่ยวหม่าน เจ้าขาไม่ดี นั่งลงอยู่เป็นเพื่อนน้องสาว”
เจียงเสี่ยวหม่านร้อนใจขึ้นมา “ข้าทำงานได้ขอรับ!”