เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 พรที่มอบให้แก่อาชีพ
“แค่ก ๆ—ฟื้นแล้ว!”
ในถ้ำแห่งหนึ่งที่ไม่สะดุดตาภายในตำหนักจอมมาร โยซีซึ่งนอนอยู่บนเตียงหินพลันไออย่างรุนแรง ก่อนจะฟื้นจากหมดสติ
เอลฟ์รัตติกาลหญิงที่สวมผ้าคลุมหน้าชักมือขวาที่เหยียดออกกลับมา แสงสีเขียวเรืองรองซึ่งรวมตัวอยู่ตรงปลายนิ้วก็หายไปด้วย
ขณะเดียวกัน มีซีที่ยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งเข้าไปหา น้ำตาคลอเบ้าแล้วส่งเสียงสะอื้น
“โยซี! ดีจังเลย! เธอไม่เป็นไร!”
หน้าผากแหลม ๆ โขกเข้าที่อก โยซีที่เพิ่งลืมตาได้ไม่นานเกือบเหลือกตากลับอีกครั้ง เธอแยกเขี้ยวแล้วผลักมีซีที่น้ำมูกน้ำตาไหลพรากออกไป
“แค่ก—เบา ๆ หน่อย! ยัยโง่! ฉันเพิ่งฟื้นขึ้นมา เธอคิดจะส่งฉันกลับไปหรือไง?!”
มีซีทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงตะโกนของโยซีที่กำลังแยกเขี้ยว เอาแต่ร้องไห้โฮ
โชคดีจริง ๆ!