เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 นรกไม่มีอาหารเลิศรส
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า หลัวเหยียนไม่ควรคาดหวังอะไรกับคำว่า ‘อาหารเลิศรส’ ของโลกใต้พิภพตั้งแต่แรก
แม้แต่ในสถานที่อย่างนครมาร อาหารที่เขาพอกินได้ก็ยังนับด้วยนิ้วมือข้างเดียวได้เลย
ไม่ว่าชนเผ่าเอลฟ์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนยูโทเปียอันห่างไกลจากโลกภายนอกจะมีวัฒนธรรมอาหารที่ลึกซึ้งเพียงใด สำหรับดาร์กเอลฟ์แห่งเผ่าสายลมเทาแล้ว เรื่องเหล่านั้นก็เป็นอดีตไปตั้งแต่กว่าพันปีก่อน
งานเลี้ยงจัดขึ้นภายในบ้านต้นไม้ขนาดใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างในนี้ดูราวกับงอกออกมาจากลำต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ หรือโคมไฟที่มีเถาวัลย์พันอยู่รอบ ๆ
เหล่าภูตธาตุที่กินแต่พืชและมีแสงระยิบระยับราวกับหิ่งห้อยกระพือปีกบินเข้ามาทางหน้าต่าง ก่อนจะค่อย ๆ ลำเลียงอาหารหน้าตาประหลาดหลากหลายชนิดมาวางบนโต๊ะยาวที่มีพื้นผิวขรุขระ ท่ามกลางเสียงดนตรีอันไพเราะ
เมื่อมองดู ‘อาหารเลิศรส’ แต่ละจานที่ประชันความแปลกตาและสีสันกันราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานอยู่บนจาน หลัวเหยียนก็ไม่รู้จะเริ่มลงมือจากตรงไหนไปชั่วขณะ ทำได้เพียงหันไปมองไทรีเอลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างขอความช่วยเหลือ
อีกฝ่ายดูเหมือนจะมองออกถึงความกระอักกระอ่วนของท่านจอมมาร จึงยื่นมือไปหยิบหนอนสีเขียวตัวหนึ่งขนาดประมาณนิ้วโป้ง ซึ่งกำลังนอนหงายทำท่าซิตอัปอยู่ จากนั้นก็จุ่มมันลงในซอสที่ไม่รู้ว่าทำจากอะไร ก่อนจะยัดเข้าปาก เคี้ยวอย่างออกท่าทางเกินจริงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเผยสีหน้าพึงพอใจออกมา