เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ท่านคิดอย่างไรกับลูกสาวของข้า
หลังจากเลิกประชุม
ฮุยเฟิงถอนตัวออกจากร่างของไทเรล และแสงสีเขียวมรกตก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากดวงตาของเขา
แม้รูปลักษณ์จะไม่เปลี่ยนไป ยังคงเป็นใบหน้าหล่อเหลาองอาจเช่นเดิม แต่หลัวเหยียนกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ในชั่วพริบตาเขาดูหนุ่มลงไปหลายร้อยปี
“หายไปแล้ว...” โยวโยวที่ลอยอยู่ข้างหลัวเหยียนพึมพำด้วยความทึ่งเสียงเบา
ในสายตาของมัน ตัวตนวิญญาณขนาดมหึมาและบริสุทธิ์ดวงนั้นแตกออกเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา ราวกับหิ่งห้อยที่แตกฮือจากพุ่มไม้ ก่อนจะหายลับเข้าไปในป่า
มิน่าล่ะมันถึงมองระดับวิญญาณไม่ออก!
ที่แท้สิ่งนั้นก็คือการรวมตัวของวิญญาณนับไม่ถ้วนที่ซ้อนทับกันจนกลายเป็นหนึ่งเดียว!
จากเสียงอุทานของโยวโยว หลัวเหยียนพอจะเข้าใจความรู้สึกของมันได้ แต่สิ่งที่เขาสนใจยิ่งกว่ากลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ดาร์กเอลฟ์เหล่านี้ดูคล้ายเป็นทั้งลูกของฮุยเฟิงและเป็นส่วนหนึ่งของมัน ต่างฝ่ายต่างมีอีกฝ่ายอยู่ในตัวเอง รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองร่วมกัน เสื่อมถอยก็เสื่อมถอยร่วมกัน...