เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ป้อมปราการหายนะ
ค้างคาวที่บินวนอยู่บนท้องฟ้าไม่ได้บินไปไกลนัก เพราะรถม้าของตระกูลโคลินจอดอยู่บนถนนข้างถนนภูตอาฆาตพอดี
ฝูงค้างคาวโฉบลงสู่พื้นดิน วิเวียนที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ก็แตะพื้นด้วยเท้าทั้งสองในเวลาเดียวกัน ร่างของเธอวูบไหว ก่อนจะไปนั่งอย่างสง่างามอยู่ในรถม้า
หนานฝู่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เมื่อเห็นพี่สาวกลับมาอย่างมีชัย เขาก็รีบนั่งตัวตรงแล้วถามอย่างตื่นเต้น
“พี่เจอพี่ใหญ่แล้วเหรอ?”
“อืมฮึ”
วิเวียนพยักหน้าอย่างหยิ่งผยอง เชิดคางขึ้นอย่างได้ใจ น้ำเสียงร่าเริงดุจนกจาบคาบขับขานในวันวสันตวิษุวัต เธอพูดอย่างลื่นไหลว่า
“ฉันคุยกับเขาเคลียร์แล้ว คืนนั้นเป็นความผิดฉันจริง ๆ เห็นแก่ที่ฉันเป็นฝ่ายลงมือก่อน ฉันก็เลยขอโทษเขาก่อน เขาเองก็เสียใจมากที่ตอนนั้นลงมือหนักขนาดนั้น บอกว่าควรออมมือให้ฉันบ้าง ไม่ควรลงมือหนักขนาดนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้รังเกียจหรอก… หมายถึงไม่ได้รังเกียจตัวเขา ไม่ใช่ไม่ได้รังเกียจที่เขาซ้อมฉัน…”
พอพูดถึงตรงนี้ วิเวียนก็แสร้งกระแอมกลบเกลื่อน อยากเปลี่ยนเรื่องแต่กลับไม่รู้จะกลบเกลื่อนอย่างไร