เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 จอมมารผู้เกณฑ์คน
ผิวสีเขียวเข้ม เขี้ยวยื่นพ้นมุมปาก ชายผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้าทหารรับจ้างออร์คที่เคยถูกปืนใหญ่ของกองปืนใหญ่ตนเองถล่มจนหลงทิศหลงทางอยู่นอกป้อมเฮยเฟิง
หลัวเหยียนไม่รู้ชื่อของเขา ตอนนั้นเพียงมองผ่านกล้องส่องทางไกลแวบหนึ่ง แล้วบังเอิญเห็นเจ้าหมอนี่ที่ถือธงขาวอยู่ในกลุ่มออร์ค
ตอนเห็นเขาครั้งแรก หลัวเหยียนยังไม่กล้ายืนยันว่าเป็นออร์คตัวเดียวกัน จนอีกฝ่ายแสดงสีหน้าตกใจและร้องอุทานออกมา เขาถึงแน่ใจว่าตนจำไม่ผิด เป็นตัวเดียวกันจริง ๆ
เมื่อเห็นจอมมารจ้องเขาเขม็ง สีหน้าของหัวหน้าทหารรับจ้างก็เผยความหวาดกลัวขึ้นมาทันที
ต่างจากตอนทำงานให้ตระกูลดรากอนก่อนหน้านี้ ช่วงนั้นเขามีผู้คุ้มกะลาหัว ต่อให้เดินกร่างในนครมารไม่ได้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไปล่วงเกินใคร
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เมื่อป้อมเฮยเฟิงถูกทำลาย เขากับพี่น้องร่วมกองต่างตกงานกันหมด สำหรับเขา จอมมารก็คือจอมมารตัวจริง จะบีบเขาให้ตายก็ง่ายดายเสียยิ่งกว่าอะไร
เขากลัวจะเดือดร้อน จึงหันหลังคิดจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันไปได้สองก้าว หลัวเหยียนก็เรียกเอาไว้
“หยุด!”
ซาโนสะดุ้งสุดตัว เกือบล้มทั้งยืน พอหยุดเดินแล้วก็หันกลับมาอย่างหวาด ๆ ก่อนเอ่ยว่า