กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 467 ฉันคือผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงของบ้านนาย
“ย่าผิง เลิกก่อเรื่องได้แล้ว รีบให้นมลูกหน่อย ร้องจนแทบขาดใจแล้ว อย่าปล่อยให้ร้องจนเป็นอะไรไป” หลี่มู่เป่ายื่นลูกให้ภรรยา เด็กคนนี้อารมณ์ร้อน ร้องไปครึ่งค่อนวันก็ปลอบไม่อยู่ ถ้าได้กินนมสักหน่อยให้สงบลงคงจะดีขึ้น
โจวย่าผิงมองลูกชายคนเล็กที่อยู่ตรงหน้า น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอีกครั้ง “ร้องจนเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะ ยังไงก็เป็นเด็กที่ไม่มีใครรัก ไม่มีใครเอ็นดูอยู่แล้ว”
“พูดอะไรของเธอ นี่ลูกเธอนะ เธอไม่รักหรือไง?” หลี่มู่เป่าเริ่มโมโหจริง ๆ แล้ว