บทที่ 468 แม่ของนายที่ลำเอียง

บทที่ 468 แม่ของนายที่ลำเอียง

“ใช่ ฉันเข้าใจเรื่องนี้ เพราะอย่างนั้นถึงพยายามแลกคูปองซื้อเนื้อกับเพื่อนร่วมงานอยู่ไง พอแลกได้แล้วจะซื้อเนื้อให้เธอกิน ตกลงไหม” หลี่มู่เป่าพูดปลอบ

“แค่นั้นจะได้สักเท่าไร แลกกับคนอื่นได้มากสุดก็แค่ 1 หรือ 2 ชั่ง จะกินได้กี่วันกัน” โจวย่าผิงไม่พอใจ

หลี่มู่เป่าเบิกตาจ้องภรรยา เนื้อ 1 หรือ 2 ชั่งยังไม่พอใจอีกหรือ? ปกติบ้านเขามีโควตาเนื้อแค่เดือนละครึ่งชั่งเอง