กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“กินเยอะ ๆ หน่อย บ้านจน ไม่มีของดีอะไร พวกคุณอย่ารังเกียจเลย” แม่สามียิ้มพลางเติมน้ำซุปกับแผ่นแป้งให้พวกเขา แล้วยังยกจานเล็ก ๆ ที่ใส่ผักดองเค็มที่เพิ่งดองเสร็จมาให้อีกจาน
อินฮ่าวยัดเข้าปากคำใหญ่ ๆ “ไม่รังเกียจเลย ท่านฝีมือดี ทำออกมาหอมมาก”
หอม!
หลี่จิ่งเข้าใจแล้วว่าอะไรไม่ชอบมาพากล หากเป็นครอบครัวยากจนในภูเขาจริง พวกเขาจะยอมใส่น้ำมันลงในแผ่นแป้งผสมผักมากขนาดนี้ได้อย่างไร แม่นมบอกว่าคนจนกินน้ำมันด้วยการใช้ตะเกียบแตะ ๆ กิน
“อินฮ่าว หยุดกิน!” หลี่จิ่งตะโกนเสียงร้อนรน
อินฮ่าวมองหลี่จิ่งอย่างงุนงง “เป็นอะไรไป? มีอะไรผิดปกติ…”
พูดยังไม่ทันจบ อินฮ่าวก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย เขาไม่ทันคิดก็กัดลิ้นตัวเองแรง ๆ ชักดาบชี้แม่สามี พลางพูดอย่างดุร้าย “แก วางยา—”
“ปัง!”