บทที่ 236 ลีลาจัดจ้านจริงๆ

บทที่ 236 ลีลาจัดจ้านจริงๆ

ห้วงมิติที่แตกร้าวค่อยๆ ฟื้นฟูกลับคืน อวี๋จื้อปัวบินตามหลิงว่านจวินตรงไปยังซากของสัตว์ยักษ์สีดำ และลอยตัวหยุดอยู่กลางอากาศด้านหน้าศีรษะของมันในที่สุด

สัตว์ยักษ์สีดำที่ยังไม่ทันมีชื่อก็ถูกกำราบจนตายตัวนี้มีความยาวถึงหนึ่งพันเมตร นับว่ามหึมาอย่างยิ่ง อวี๋จื้อปัวและหลิงเซี่ยวเทียนทั้งสองคนที่ลอยตัวอยู่ข้างซากศพของมัน ดูเล็กจ้อยไปถนัดตาเมื่อเทียบกับร่างอันมหึมานี้

หลิงว่านจวินยืนเอามือไพล่หลัง มองดูผลงานการต่อสู้ของตัวเองแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ไม่ได้สู้ได้สะใจขนาดนี้มานานแล้ว นายคิดว่ามันตายหรือยังล่ะ”

“ย่อมยังไม่ตายแน่นอนครับ!” อวี๋จื้อปัวตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด บนใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

แม้จะไม่ตัดความเป็นไปได้ที่อาคมสายฟ้าของหลิงว่านจวินจะฟาดฟันจนวิญญาณของสัตว์ยักษ์สีดำแหลกสลายกลายเป็นจุณไปแล้ว ทว่าการที่หลิงว่านจวินถามแบบนี้ ย่อมไม่ใช่การพูดลอยๆ ไร้จุดหมายแน่นอน

หลิงว่านจวินหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชม “สายตาไม่เลวนี่ ลองบอกมาซิว่าดูออกจากตรงไหน”

อวี๋จื้อปัวยิ้มบางๆ “เพราะถ้ามันตายแล้ว ท่านรัฐมนตรีคงไม่ถามคำถามที่น่าเบื่อขนาดนี้หรอกครับ”

หลิงว่านจวินถึงกับอึ้งไปทันที ชั่วขณะนั้นถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก