บทที่ 237 แดนลับฝูซัง

บทที่ 237 แดนลับฝูซัง

"ต้องหาวิธีเอาซากสัตว์ยักษ์มาจากมือหลิงว่านจวินให้ได้ แต่จะใช้เหตุผลอะไรดีล่ะ?" อวี๋จื้อปัวลูบคางพลางครุ่นคิดในใจ

"เป็นอะไรไปงั้นเหรอนักเรียนเสี่ยวอวี๋?" หลิงว่านจวินประสาทสัมผัสเฉียบคมยิ่งนัก เมื่อเห็นสีหน้าของอวี๋จื้อปัวดูแปลกไปจึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "นายค้นพบอะไรเข้าเหรอ?"

"ซากศพนี้ไม่ธรรมดาครับ!" อวี๋จื้อปัวกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นก็ยกมือขวาหงายฝ่ามือขึ้น แหล่งกำเนิดเซียนมารก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา ดูราวกับก้อนแป้งโดสีทองก้อนหนึ่ง

"นี่มัน... แหล่งกำเนิดเซียนมารงั้นเหรอ?" สีหน้าของหลิงว่านจวินพลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง และมองออกถึงที่มาของสิ่งนี้ได้อย่างรวดเร็ว

"ใช่ครับ ผมสัมผัสได้ว่าซากศพนี้อาจจะมีความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนสภาพเป็นแหล่งกำเนิดเซียนมารได้!" อวี๋จื้อปัวกล่าว

เมื่อมีเรื่องตัดสินใจไม่ได้ก็อ้างความรู้สึกไปก่อน จะให้บอกว่าเป็นระบบแจ้งเตือนก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? แม้ว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือหลักการอะไร

"ถ้านายพูดจริงละก็ มูลค่าของซากศพนี้ก็มหาศาลเลยน่ะสิ!" หลิงว่านจวินเอ่ยอย่างยินดีอยู่บ้าง